Uzun zamandır adım adım öğrenme yolculuğumu yazmak istesem de bir türlü olmadı. Birinci sınıf öğretmenliği her seferinde inanılmaz bir macera. Yepyeni minicik insanlar, tatlı yüzler, kocaman yürekler ve tabi çok çok çok yorucu günler. 37 kişiyiz az değil. Her biri 19 yıllık meslek hayatımda karşılaştığım hiç bir öğrencime benzemeyen bambaşka 37 öğrenci. Bazen kurallara direnen, bazen koşulsuz her durumu kabullenen, bazen evden getirdiği alışkanlıkları dayatmaya çalışan... Ama tertemiz dimağlar, kocaman hayal güçleri ile geleceğimizin parçası olan 37 insan.
Henüz yolculuğun başında sayılırız. Bir dönemi bitirmedik bile ama az kaldı. Birbirimize epeyce alıştık, ortak bir dil geliştirdik. Anneden, babadan öte içten içe kıskanılan bir ilişki kurduk her biriyle. Öğreniyoruz, eğleniyoruz, bazen geriliyoruz, yoruluyoruz ama mutluyuz :)
Çocuklarla çalışmayı çok seviyorum. İnsanın mesaisinin çocuk olması büyük lüks :)
Bir yandan miniklerimle çalışırken bir yandan da e twinning yolculuğum devam ediyor ve tabi ki öğrenme merakım da. Birincisi daha önce paylaştığım stem ve kodlama ile ilgili okuma yazma öğretimi ile ilgili projemiz, ikincisi de yabancı ortaklarımızın da olduğu bir oyun projesi. Sınıf içerisinde temellerini atıp kulüp çalışmasında uygulamalarını yapıyoruz. Başka projeye katılmamaya çalışıyorum, hatta direniyorum diyebilirim. Birinci sınıf özel bir durum. Projelerin gereklerini yerine getirmeye çalışırken yorulup gerilip keyfini çıkaramamaktan endişeleniyorum.
Sanırım bugünün özelliği ilk uluslararası eğitim sertifikamı almış olmam. Bu coşku ile bakalım ne kadar süre ile yazmaya devam edebileceğim :)